UWAGA, post zawiera spoilery! Spore!
Popołudniowe podejście do przygody od początku szło dziwnie.
Zaczęło się od karty lądowania twierdzącej, że żadnego lądowania w sumie nie będzie, więc nawet nie podszedłem zbyt poważnie do szykowania Grupy Wypadowej. I w sumie miała rację, chociaż okazało się, że opcja lądowania była, ale z tym drobnym druczkiem który pojawia się w niektórych miejscach, że możesz zginąć.
No to skoro dali opcję zrezygnowania z podejścia to z niej skorzystałem (pamiętając doświadczenie z Siary, że jeżeli gra twierdzi, że twoim celem jest ucieczka z planety zanim wulkan wybuchnie, to dokładnie to ma na myśli). I myślę sobie: ok, poprzednie zarządzanie statkiem było dosyć ciasne, wychodzi na to że będą 2 pod rząd.
A tu okazuje się, że Eksploracja będzie szybciej niż myślałem. Ale to Janusze będą eksplorować Vanguarda.
xd
Księga pokładowa ostrzega w paragrafie, że potrwa to ze 2-3 godziny. W praktyce trwało 7. Zmęczyło mnie to okrutnie. Kilkukrotnie myślałem, że już koniec. Kilkukrotnie już myślałem, że jednak nie, chyba się udało. I ta ostatnia karta, kiedy wszyscy Agenci są już spompowani do 3 kostek (uparcie trzymający się życia), potrzeba 5 sukcesów na 3 różnych symbolach, a 1 wykrzyknik kończy zabawę.
Mam wrażenie, że porażka w tym miejscu była zaplanowana przez twórców z malutką furtką, że jak podejmujesz perfekcyjne decyzje i masz kupę szczęścia, to niech ci już będzie, że pozwolimy ci wygrać.
Ale ja podjąłem kilka nie-perfekcyjnych decyzji i szczęścia nie miałem. 7 godzin dogorywania z paragrafem „hola hola, stąd nie ma ucieczki, przecież to twój statek”.